Kochani, czytacie bloga i wiecie, co robimy. Jeśli chcecie pomóc kotom, a nie bardzo macie na to środki - kupujcie w Zooplusie produkty ZooLove - w lutym Zooplus aż 10% wartości sprzedaży netto przekaże dla naszych kotów. Bardzo proszę, udostępniajcie - i kupujcie.

Czy warto kastrować koty? Historia Gai i Globusa

opowiedzieli Julia i Dominik
    Pewnego razu jedna z łódzkich karmicielek znalazła miejsce karmienia kotów i postanowiła rozejrzeć się czy w okolicy, przypadkiem nie ma jakiegoś kota, który mógłby potrzebować pomocy. Znalazła dwa małe kociaki z zaawansowanym kocim katarem. Szaro-bure okazało się kotką, a rude - kocurkiem. Niedaleko nich były ciała dwóch innych kociaków - prawdopodobnie słabsze rodzeństwo, które już przegrało walkę z chorobą.

Łezka

 

Nie, nie bójcie się - nie łzy rozpaczy, a łezka szczęścia? Wzruszenia?

Bo tak - latem 2017 pomagałam szukać rudego Alfika - kota, który uciekł po drodze do weterynarza. Niektórzy pewnie pamiętają, akcja była głośna i długa - miesiąc chyba trwały poszukiwania. Alfik ma teraz ok.7lat i nareszcie dobry dom,

Miłe...

 

Jest 2022.01.24 - zima, ale nie taka ciężka - kotki rujkują, czyli za dwa miesiące urodzą - koniec marca, potem wyprowadzą 5-6 tygodniowe maluszki - będzie środek maja.

Nie zdążyłam…

Obiecałam napisać o kotach, którym pomóc nie zdążyłam…

Ale najpierw o tej, na którą patrzę z ostrożnym optymizmem - o czarnej kotce z  ulicy z nowotworem. Jakoś na początku stycznia 2022 zadzwoniła P.Teresa, że jedna z kotek ma ogromną ranę na plecach. P.Teresa już sama nie karmi, zdrowie nie pozwala, ale karmią koleżanki, a sama p.Teresa to jedna z wzorcowych karmicielek - wszystkie koty sterylizowane, pisałam o tym w tekście „Trochę optymizmu 2”.

Kura

 

Smętnie zawsze piszę, cóż, traktuję to pisanie trochę jak psychoterapię - wyrzucić z  siebie to, co uwiera, podzielić się problemem, może kogoś skłonić do myślenia, otworzyć czyjeś oczy… i właśnie takie coś niedługo napiszę, o kolejnych kotach, którym pomóc nie zdążyłam… Ale przeglądając zdjęcia znalazłam te, które zaraz pokażę - trochę optymizmu w codziennej szarości.

DLACZEGO?!

 

Jest kilka rzeczy, z którymi bardzo trudno mi się pogodzić. Np. bezmyślność, np. widzenie tylko czubka własnego nosa… Bezmyślne lenistwo…

Prawo serii

 

Prawo serii - albo nieszczęścia chodzą parami….

Obiecanki cacanki

No nie mam dobrego nastroju. Powody?

Po pierwsze i najważniejsze - bezsilność, bo po olewaniu przez UMŁ tematu sterylek kotów wolnożyjących przez 1,5 roku - od grudnia 2019 do maja 2021. Ręce mi opadły. I chyba nie tylko mnie. Taką ilość kociąt, tyle próśb o pomoc - pamiętam sprzed wielu, wielu lat.

Kot zawsze trafi…?

 

Kot bezpiecznie wychodzi. Mój kot zawsze wraca. Wie, gdzie mieszka.

Amorek też wiedział gdzie mieszka. Znał okolicę - przybłąkał się mniej więcej rok temu i został. Blisko mnie, znam tę posesje - porządny dom, porządne ogrodzenie, brama do samej ziemi. W sumie - bezpieczne podwórko. I dobrze, że tam wrócił.

Złe podkusiło

 

Złe mnie podkusiło. Jak zwykle. Jak to - nie da się?

Dało się.

Kosztowało trochę czasu i wysiłku - jeżdżenie po wybojach na obrzeżach miasta, zostawianie liścików w furtkach tudzież rozmowy z ludźmi patrzącymi na ich zdaniem wariatkę - o jakieś chore koty pyta - ale udało się.

Buraś-Drutek - pożegnanie…

 

Już o nim trochę pisałam na FB, ale należy się Wam nieco więcej informacji - a  jemu chociaż taka forma pamięci…

A więc - lipiec 2020, telefon, że kot podwórzowy źle wygląda. Mieszkańcy karmią, karmę dosyła dawny mieszkaniec i opiekun znad zachodniej granicy - tam teraz mieszka. Złapać kota i do weta nie ma kto…

Plant

 

O tym kocie wiedziałam od jesieni 2020. Ale - no właśnie, ale. Bloki, obok działki, przeważnie ktoś nakarmi - a gdzie karmicieli kilku, bardzo trudno łapać. Bo dogadać się tak, by wszyscy nie karmili np. od rana w dniu łapanki - praktycznie niemożliwe.

Drobinka

 

Taka Drobinka - przyszła do zakładu pracy, płakała między maszynami, wspinała się na spodnie, na ręce. Przyjechała do nas w pudełeczku - jak maleńka maskotka.

historia jednego dokocenia

„Goście, goście” czyli koty na wygnaniu

 

opowiedziała Kasia
Zdarzyło się w moim życiu tak, że musiałam się przeprowadzić. Przeprowadzka nie byle jaka, z domu z wszelkimi kocimi udogodnieniami do mieszkania na 10 piętrze z nie osiatkowanym balkonem. Misja zgoła samobójcza. Szczególnie kiedy ma się na stanie czterech kocich terrorystów.

Zwyczajny tydzień

Tydzień zaczyna się w niedzielę czy w poniedziałek? Przyjmijmy, że w niedzielę. 

Niedziela 2021.03.14 

9.00 - podjechać w pewne miejsce ukradkiem karmę dla kotów postawić - chcę tam trochę połapać, przyzwyczajam je, trudna okolica, nikt nie pomoże… 15.00 - lecznica, młody kocurek w  tragicznym stanie, walczę o niego od 10ciu dni, rezultat praktycznie żaden, postępująca anemia… Właściwie nie ma nadziei, organizm malca krwinek nie produkuje, nic nie pomaga. Mały ledwo je, prawie się nie rusza - nie ma siły, przednie łapki - przeprost, tylne - przykurcz, dopycham strzykawką i kilka razy dziennie rozmasowuję…

Mordercy kotów

 

zdjęcie z sieci, dla uwagi

Prawie bez zdjęć będzie, bo zdarzenia autentyczne i niemiłe, opisać muszę, bo muszę to z  siebie wyrzucić… Zainteresowani na pewno się rozpoznają, może wyciągną wnioski - chociaż wątpię. A może się obrażą - co właściwie już nie ma dla mnie znaczenia….