O święta naiwności

 

Sobota 2026.07.04. Znów tam byłam rano. Odsiedziałam dwie godziny, nic się nie złapało, za to sporo kotów się pokazało. Opisze skrótowo, bo czuję takie zniechęcenie i opad rąk, że właściwie „siadłszy płacz”.

Pamiętacie rozmnażalnię z przyległej posesji i panią, z którą rozmawiałam próbując nawiązać sterylkowe porozumienie? W ramach tegoż wysłałam jej zdjęcie burej kotki, którą po łapance odwiozłam na posesję.

O święta naiwności….

Dowiedziałam się, że koty wypuszcza się dwa tygodnie po zabiegu, nie cztery dni. Że nie wolno ich wypuszczać, trzeba znaleźć dobrych ludzi dla nich. Dzikie? U dobrych ludzi po dwóch tygodniach się otworzą. Kim ja w ogóle jestem, że ośmielam się łapać koty i skazywać je na śmierć? Co mi przeszkadzają kociaki? Program sterylek? Mam własny program? No to pani nagłośni ten program i zajmą się mną odpowiednie służby - ma adres, ma nazwisko, skończy z tymi moimi praktykami.

Na spokojnie - dlaczego mam dość

 

Ten adres pod hasłem „kociarnia Tuwima” niejako odziedziczyłam po Ewie Mrau. Pisała we wrześniu 2025 - „do złapania ciężarna i 3 podrostki, już złapałam tam 12 dorosłych i 4 maluchy”. Proponowałam pomoc, nie ukrywam, że bez entuzjazmu, bo zdecydowanie mam dość, ale z Ewą ktoś tam łapał i ja nie byłam potrzebna.

Policja

 

Jakoś nie udaje mi się równo rozplanować zajęc w tygodniu - albo dzień taki, że mogę się wylegiwać, albo młyn. Wczoraj - 2026.06.18 - po południu był trochę młyn.

Zbyniu

 

Pewnie wiecie, że wycofuję się z kociej działalności. A przynajmniej bardzo się staram - zmęczenie, wypalenie, emerytura, domowe staruszki chorują - więc koszty.

Ale czasem nie umiem odmówić? Przejść obojętnie?

Bouli - zawał serca

 

Nie, ani Bouli ani ja nie dostaliśmy zawału. Ale mnie mało brakowało, a on ze swoim stoickim spokojem chyba się nawet nie zdenerwował.

Wyjechałam na weekend, Rzadko mam okazję wyjechać, bo to i koszty, i problem z opieką nad stadkiem w sumie kłopotliwych kotów, bo geriatria, leki i ciągle któremuś coś dolega… Ale tym razem dostałam tak atrakcyjną propozycję, że się spięłam, poorganizowałam - dziękuję pomocnym duszkom - i w piątek 2026.05.05 frrr w wielki świat.

Czas spędzałam miło, atrakcyjnie i pożytecznie, w niedzielę późnym popołudniem wróciłam do domu. Bagaż, jakieś nieporęczne zakupy odebrane z paczkomatu przed wyjazdem i zostawione w samochodzie trzeba było wpakować do windy, z windy do mieszkania. Wypakowałam, woda w miskach była, chrupki były, kuwety ogarnęłam, zmęczona po weekendowych wrażeniach położyłam się odpocząć.

Ok.21szej wstałam podać wieczorne leki i kolację - na fotelu Boulinka nie było. Na kanapie też nie. Czasem wchodzi do łazienki czy wc, ale nie ma. Szafy otwieram, może wlazł - nie ma. Przejrzałam całe mieszkanie, kąty, zakamarków raczej nie ma, bo przystosowane do sprzątania. Kotek spory, powinnam go zauważyć nawet w jakimś kącie - nie ma.

Ile kosztuje nadzieja…

 

Dwie historie ze środka marca 2026 - dla mnie stare, bo od tego czasu dużo innych się wydarzyło. Nie piszę o nich, bo brak czasu i siły, ale 2026.04.19 zaproponowałam pomoc przy łapaniu kolejnego błąkającego się kota, i jak zwykłe jak kot się złapał - to problem, co z nim zrobić, W mojej klatce łapce, więc… Od zgłaszających padła propozycja pomocy. Kot zdrowo nie wyglądał, skrajnie wychudzony - może pomoc w finansowaniu leczenia? I dowiedziałam się, że leczenie bezdomnych kotów finansuje miasto.

Zeszłam na psy?

 

Jakoś w styczniu 2026 zadzwoniła Natalia z pytaniem, czy nie znam kogoś kto mieszka w okolicy pewnego adresu. Dość blisko mnie, więc zaproponowałam, by mówiła konkretnie, że mam pójść coś załatwić, a nie kombinowała.

Podobno nie miała zamiaru mnie wykorzystywać, myślała że kogoś z okolicy znam itp. Jakoś słabo wierzę, a Wy? Na usprawiedliwienie Natalii mam to, że wiem, ile ona ma obowiązków…

No bo koleżanka z pracy na spacerze usłyszała psy, weszła na jakieś podwórko, zobaczyła psa zamkniętego w szopie, z domu usłyszała szczekanie całego stada… Znaczy psia tragedia.

Prawie jak prezydent

 

Prawie jak prezydent - albo stara i nadal głupia.

Oboje ciągle się uczymy - czy on wyciąga wnioski nie wiem, ja chyba w końcu po kolejnych kopach od opiekunów kotów, którym chce pomóc - kotom, nie opiekunom - będę odmawiać. Klatkę pożyczyć - proszę bardzo. Ale zawieźć ją, potem dopraszać się zwrotu, po który też muszę jechać - raczej już nie. Ograniczę się do grupki znanym mi osób, od których kopa się nie spodziewam.

Co mnie tak „zmobilizowało”? Ano FIP.

 Dziś odprowadziliśmy Ewę Mrau do lepszego świata…

Bardzo dziękujemy wszystkim, którzy uczestniczyli w tej smutnej uroczystości - dużo nas było, Ewa zapisała się w pamięci bardzo wielu osób… Dzięki swojemu podejściu do świata, ludzi i zwierząt, dzięki życzliwości, pomocy…. Opisała Ją bardzo pięknie Pani Monika - Mistrzyni Ceremonii, dzięki której ta uroczystość była ludzkim, ciepłym pożegnaniem Ewy.

POTRZEBNE MIEJSCA DLA KOTÓW EWA MRAU

*

Dla niecierpliwych - Ewa w szpitalu, po wyjściu będzie w stanie opiekować się swoimi kotami, szukamy dla nich miejsca - każde cenne. Zabrałyśmy na razie 10 kotów, są w fundacjach - Przytul Kota (3), Kotylion (2), Przytulisko Głowno (3). Nie umiem ładnie podziękować - ale wdzięczna jestem bardzo.

Ile kotów jest jeszcze - nie wiemy. W pustym mieszkaniu czekają właśnie trzy klatki - i wieczorem musimy gdzieś złapane koty ulokować…. DZIŚ WIECZOREM - nie mamy gdzie ich przetrzymać.

Moje koty - Tramwajarz

 

Od bardzo dawna planowałam opisywać na bieżąco różne akcje i „moje” koty - rzadko się udawało. Teraz już o wielu nie pamiętam, dopiero jak patrzę na zdjęcia coś wraca, a opisać pewnie nie zdążę. Wielu opisywać nie chcę - a raczej nie chciałam, bo nie chciałam opisywać niewiarygodnej postawy „opiekunów” tych kotów.

Miałam kontakt z blisko tysiącem karmicieli z Łodzi i bliskich okolic. Część z nich dzwoni po klatkę łapkę, klatkę pobytową, jakąś pomoc typu „know how” - to niestety mniejszość. Reszta…. Trochę opisów jest w moich tekścikach, przemnóżcie to kilka razy…

Dziś będzie o Tramwajarzu.

Panleukopenia

 

Jak zapewne wiecie, od 2025.11.06 mam w domu dzikuska Studenta po operacji strzaskanej żuchwy. Już po operacji - 2025.11.13 - nadal karmię strzykawką, ale próbuje sam pić wodę i wylizywać pasztecik. Dostaje do dzioba 3 gourmety, czwarty sobie liże. Głodny mam nadzieję nie jest.

Ale raczej nie wiecie, że od końca października mam w nibybiurze dwa maleńkie kociaki. Tam też są czekające na dobry dom Bengee i białorudy Irysek. Razem, bo to jedyny kot, którego Bengee nie atakuje. Kociaki początkowo były w klatce - ochrona przed Bengee’m, ale jakoś je polubił i nie zjadł.

Kot z przetrąconą szczęką

 

Poniedziałek, 2025.11.03 godz.16 - telefon - dzwoni studentka (kilkakrotnie podkreślała, więc chyba ważne?) z informacją, że wczoraj o 23ciej widziała kota z przetrąconą szczęką, dostała mój telefon więc dzwoni i kategorycznie żąda interwencji. Następnie opisuje mnie w necie jako osobę opryskliwą, wyłapywaczkę od siedmiu boleści, cytuje mało grzeczne słowa, których NIE wypowiedziałam itp. Nie chce mi się tu drążyć, ale to po raz kolejny skłania mnie do zakończenia pomocy kotom. Ja wiecie, nie trudnię się zawodowo wyłapywaniem kotów, staram się im pomagać jako osoba prywatna. Właściwie ciągle gdzieś łapię, jedna „akcja” nakłada się na drugą, po każdej zostaje jakiś kot nie nadający się do powrotu w swój teren, po każdej zostają jakieś długi…

Oraz zniechęcenie i niesmak. Coraz większe.

Święty spokój?

 

Takiego „świętego spokoju” wrogowi nie życzę. Nie pisałam szerzej od końca sierpnia, co absolutnie nie znaczy, że nic nie robiłam. Tylko ile razy można opisywać łapanki? Siedzenie godzinami przy klatce, wysłuchiwanie „pani, nie złapią się” od karmicielki? Słuchać już tego nie można, więc po co pisać?

Kolejny spokojny dzień emerytki

 

Czyli nieszczęścia chodzą parami, albo chińskie przekleństwo „obyś w ciekawych czasach żył”.

W ciekawych czasach żyję, owszem, bez zachwytu, ale jakoś te czasu dość daleko się rozgrywają na szczęście. Bo ja już bardziej cenię miękkie kapcie, spokojne sprzątanie kuwetek i mycie podłóg.

Ale czasem albo coś mnie podkusi, albo ktoś poprosi. No i….

Spokojny dzień emerytki

 

Zdjęć nie będzie. Będzie za to moje wielkie zdziwienie odnośnie telefonu 112 i służb.

No więc - wczoraj, czyli środa 2025.08.27 jadę do koleżanki, zabrać ją z kotami do weta, umówiona na konkretną godzinę. Jadę zachodnią z północy na południe, na mapce z góry na dół - trasa zaznaczona zieloną linią.

Trio czy tercet?

 

Właściwie nic szczególnego, ot, akcja jakich wiele, za to spokojna, udana, bez nerwów, bo z normalnymi, pomagającymi ludźmi. Ale jakoś mam ochotę i pewnie czas napisać - zleconko zawodowe skończone. A że po raz kolejny obiecuję sobie opisywać te łapanki, no to do dzieła.

Muzeum Lalki - Jupienter

 

Zupełnie nie w temacie bloga? Nie, to wszystko to w końcu JA. Piszę na blogu o kotach, ale oprócz kotów mam też inne sprawy / zainteresowania.

Mała rzecz?

 

Wielkanocny poniedziałek 2025.04.21, późne popołudnie. Czuję się źle, fizycznie i psychicznie - po niedawnym zapaleniu oskrzeli i tygodniu jeżdżenia na łapanie kotów - 2x dziennie po 40 minut w jedną stronę, 11 kotów, 7 jeszcze u mnie, klatki łapki odbierałam z pomocą policji…

No więc leżę, przysypiam, ktoś podsyłam mi wiadomość z FB że klatka łapka pilnie potrzebna - Chopina, blisko.

Znów żebry

 

Nie dla „moich domowych” kotów. Choć ostatnio kosztowały mnie trochę nadstandardowo, bo amputacja oczka czarnulki Niuni - dzikiej starszej kotki, która w styczniu 2022 trafiła do mnie z krwawiącym ogromnym guzem na pleckach. Jest dobrze, ale oczko nagle „urosło” - i trzeba było amputować. W końcu stycznia 2025 zgarnęłam małego chorego Tramwajarza - kk nie do końca przeszedł, a objawił się FIP… Niby zawsze twierdziłam, że nie będę leczyć FIPa, bo to kosmiczne koszty, ale leki staniały, leczenie z badaniami powinno zamknąć się kwota ca 3tys, udźwignę. Daję też radę walczyć z giargiami i biegunką pięknego Bengee…