Rąbieński leśny

Święta, Święta i po Świętach…

W sumie niewiele odpoczęłam, bo niby weekend o jeden dzień dłuższy, ale obowiązki rodzinno-towarzyskie, przygotowania... No Święta po prostu.

Trzynastka

opowiedziała Ania
Jakiś czas temu dzwoniła do mnie pani z działek z prośbą o pomoc - standardowo, najpierw kotów było kilka, potem się rozmnożyły, kilka maluszków pani z mężem udało się oswoić i wyadoptować, reszta została, rośnie i zaraz będzie ich jeszcze więcej…. A już jest ich ze dwadzieścia…. Czemu Państwo nie dzwonili, kiedy kotów było kilka? Ano, myśleli, że sobie pójdą… Nie mieli doświadczenia…

Nadal kocham psy.

Nie wiem skąd u mnie ten ciągły brak czasu. Jako kot mądry nie pracuję, nie dokształcam się, a zajęty jestem bardzo. Ona mówi, że jak ktoś długie drzemki kocha to tak ma. Obruszyłem się mocno, relaksu mi żałuje i to darmowego.

Działkowe koty - powiew optymizmu

Wspomniałam ostatnio Ani o działce. Niebacznie użyłam stwierdzenia „nie moje koty”...

Dwie Kasie

Była sobie kotka... Tak może się zaczynać większość kocich historii, każda jest inna, choć w jakiś sposób są podobne - dom, utrata domu, nowy dom... Uwielbiamy, jeśli pojawi się ulubiony przez nas Happy End. 

Nie łazić, gdzie nie trzeba - cd

napisała Ania
Pamiętacie opowiadanko „Nie łazić, gdzie nie trzeba” z lipca 2015?

Niestety nie ma i raczej nie będzie szczęśliwego zakończenia - pani, która oddała mi chore kociaki i w momencie oddawania deklarowała chęć współpracy po kilku dniach przestała odpowiadać na maile i telefony, a skontaktować się z nią osobiście nie mam jak - podwórko zamykane bramą bez dzwonka, drzwi wejściowe daleko od bramy od strony bramy niewidoczne.

Kocham psy.

Nigdy nie przypuszczałem, że tak mocno pokocham psy. Ja kot z dziada pradziada wiersze pełne uwielbienia będę o nich pisał, pazurami wydrapię wszelkie złe słowa o tych czarownych, szczekających istotach.

Fundacja - luksus i wygoda

Coś mam ostatnio doła, nadwrażliwa jestem pewnie, może przemęczona, no i  wyżalić się muszę. Na piśmie, łopatologicznie i publicznie - może to komuś da do myślenia. A może posypią się na mnie gromy - trudno, nie pierwsze i nie ostatnie.

Wszyscy funkcjonujemy w takiej rzeczywistości, jaką mamy, w takich ramach prawnych, jakie są, z takimi możliwościami finansowymi, jakie mamy. Nie na Animal Planet.

Wiadomości od Strychulców

wspominała Sławka:

Pamiętacie moje przeboje ze Strychulcami?

http://domowepiwniczne.blogspot.com/2015/10/krotki-poradnik-z-serii-jak-zwazyc.html

cytując z wątku

http://forum.miau.pl/viewtopic.php?f=1&t=166885&p=11257272&hilit=strychulce#p11257272

„Przywiozła mi Ewa nocą ciemną pakunek (nawiasem mówiąc na przyszłość wolałabym np takie buciki, biżuty... no dobra mogą być ciasteczka luub żółte cukierki z Lidla - wcale nie musi być wielki taki ten prezencik ale niech przynajmniej mnie lubi a nie tylko pcha i pcha 

Dzień z życia w zoo…

opowiedziała Sławka
No i stało się – mam 3 koty czyli wg Ewy 1 całego w 3 osobokotach. Nie planowałam tego. Nie tak miało być, ale stało się i jest. 

O SZCZĘŚLIWYM KOCIE (który nie zawsze był szczęśliwy)

opowiedziała Jola

Domy kocie bywają różne. Czasem wyadoptowując kolejnego kotka myślę ze smutkiem, że tak dobrze, jak u mnie to on już pewnie nie będzie miał... Ale nie zawsze tak jest, a czasem zdarza się, że w nowym domu kot jest nawet szczęśliwszy.

Niteczka i Nitek

opowiedziała Ania

Przypomniała mi się stara historia - z wiosny 2012. Jest początek 2016, niby niedawno, ale czas tak szybko leci…. A przypomniało mi się, bo na FB odezwał się do mnie domek rudej Niteczki - Magda z Holandii.

A z Niteczką było tak:

Luty 2012 - zadzwoniła do mnie pani z bloków przy Al.Włókniarzy, że podrzucono rudego kota. Śnieg, zimno, zamknęła go w piwnicy, ale zostać tam nie może…. Panią znałam wcześniej, oczywiście przez koty - gdzieś tam w czymś pomogłam, w „nagrodę” - prośba o kolejną pomoc…

I kto tu mruczy?: Zdrowy i chorzy.

Ha, kto najlepszy na złe dni, na czas choroby i braku zdrowia. Kocio Mamrocio. Nikt inny. Słodka kruszyna, Dusieńka co to zawsze  grzeczniutka, godzinami głowę zawracała. Miauczeniem domagała się zabaw ze sznureczkiem i piłeczką, a ja jak dobry doktor temperaturę sprawdzałem, mruczeniem usypiałem obolałe jestestwa opiekunów.

Romek i jego historie

To ja, Romek

spisała Nina
Witajcie to ja Romek :) Musiałem do Was nas napisać chociaż było trudno bo gówniarz Wrzosek opanował Matce laptopa :P

Wrzosek

Dzieje się u mnie , oj dzieje. 

Historia Rufusa

opowiedziała Anna K.

Gdyby Rufus umiał mówić, pewnie powiedziałby, że pochodzi ze Stepów Dobrońskich i że kiedyś miał dom. Być może ktoś go wyrzucił z początkiem lata, a może po prostu – jako że nie był wykastrowany (teraz już jest ;)) poddał się głosowi natury, popędził za przygodą i zgubił drogę powrotną. Wędrował, polował…

Zwierzenia Romka

spisała Nina
Cześć to ja Romek :) Nic nie mogłem Wam napisać bo Matka Nina jakieś blokady mi na komputer założyła :O 
Twierdzi że na fejsie jakieś zaszyfrowane wiadomości ludziom wysyłałem i się musiała tłumaczyć że to nie ona, i wiecie co?

Apel - pomóż kotom przetrwać zimę

Smutne zakończenie - Frozzy

Smutne zakończenie - 24 grudnia 2015

21 grudnia Frozzy miał się chyba nieźle - męczyła go Tupta. Warczał, wyrywał się - ale pozwalał się obgryzać. Mógł przecież uciec do budki, albo na grzejnik….

Kolejnego dnia był znów spokojny, za spokojny, ale wiecie, jak jest przed świętami, przed końcem roku - gonitwa, w pracy zamykanie tematów, w domu zakupy na kilka dni wolnych…. Do lekarza poszłam z nim w środę. Udało się pobrać krew, w lecznicy został nakarmiony strzykawką. Znów kroplówki, metronidazol dożylnie… W drodze powrotnej w samochodzie zwymiotował…

Dzień lenia

opowiedziała Ania

Wczoraj (6 stycznia 2016) miałam mieć dzień lenia. Takiego kompletnego, cały dzień w piżamie, zero aktywności oprócz tej absolutne niezbędnej do przeżycia, mojego i  kotów.

Prawie mi się udało - do jakiejś 17tej było spokojnie, tylko jakieś telefony o kocięta, jak zwykle po lekkim odpytaniu o jakiego kota chodzi przekazywałam „w ręce” odpowiedniego domu tymczasowego, jednego maluszka - Kabaczka z dt na Retkini - udało się wyadoptować.

Świątecznie.

Ponoć dziwne dni się kończą. Już będzie normalnie. Bez huków, drżeń szyb, błysków za oknem, niepokoju psów, nerwów ludzi z powodu pomieszkiwania w okopach. Pojąć nie mogę , a mądry kot jestem co za uciechę widzą niektórzy w tworzeniu jak największej głośności. Bum, bum i ekstaza. Uszy mają jakieś inne  czy co? Raj dla idiotów.- stwierdza Halinka, a ja dopowiadam - Jacy ludzie taki raj.