Historia…

Tej historii nie napisałam ja, napisało ją życie, a opisała Natalia - jedna z opiekunek kota. Kot jest u mnie - kolejny stary, chory kot z ulicy, któremu chcę zapewnić - tak jak pisze Natalia - komfort odejścia.

Historia:

Kocie losy często są poplątane i tak też jest w przypadku małego Rysia. Małego, bo był też duży Rysio, który kilkanaście lat temu zajął się czarno-białą kulką o pięknych oczach. Przez kilkanaście lat, ile dokładnie nie wiadomo, mały Ryś żył w zielonych ogródkach przy bloku na górce, na łódzkich Chojnach. Duży Rysio zbudował mu ocieploną budkę, karmił o stałych porach kilka razy dziennie, wyciągał kleszcze, głaskał, rozmawiał. Choć był człowiekiem z problemami i może nie każdy będzie go dobrze wspominał, to kota, którym się zajął nie zostawił. A mały Rysio był kotem wyjątkowym, bardzo mądrym, ostrożnym, ale przyjaznym do ludzi i innych zwierząt. Przez pewien czas miał swojego kociego przyjaciela, witał się ze spacerującymi pieskami, wygrzewał rozłożony w całej swej kociej okazałości na bujnej trawie. Codziennie spacerował po zielonym, ogrodzonym terenie, na którym stał się panem.

Około 3 lata temu pan Rysio zmarł, kotek go uparcie szukał, jednak opiekun odszedł na zawsze. Opiekę nad nim przejęli inni sąsiedzi, choć drugiego takiego swojego człowieka nie zyskał. Karmili, pogłaskali, przygotowali budkę na zimę - ale mały Rysio robił się coraz starszy. W tym roku coś się zmieniło, jego zawsze piękne i lśniące futro stało się matowe, zaczął coraz rzadziej wychodzić na spotkania, a po zbliżeniu się do niego można było zobaczyć, że jedno z jego pięknych oczu jest chore lub uszkodzone.

Podjęto pierwszą próbę jego złapania przy użyciu klatki łapki, jednak kot nawet się do niej nie zbliżył, przez jakiś czas podawano mu z jedzeniem leki, które mogłyby pomóc na koci katar. W końcu po kilku próbach, jesienią przy użyciu podbieraka doświadczona Pani Wiola złapała małego Rysia. Po przewiezieniu do pierwszej lecznicy padło trudne słowo, które jednak nie było zupełnie niespodziewane - nowotwór.

Kot Rysio zawsze był elegancki i tak też zachował się na wizycie u lekarza. Nie wyrywał się, nawet nie pisnął, zniósł dzielnie zastrzyki. Zapadła decyzja, że nie może wrócić w miejsce swojego bytowania, dotykając go można było łatwo wyczuć, że to nie jest kot jakkolwiek gotowy na zimę. Tego samego dnia dostaliśmy informację, że jest dla niego miejsce u Pani Ani, która przyjęła kotka do swojego domu i zdiagnozowała go dokładniej w zaprzyjaźnionej lecznicy. Niestety diagnoza pierwszego lekarza się potwierdziła, nieoperacyjny nowotwór kości pyszczka.

Rysio od pierwszego dnia w domu zachowywał się wzorowo, spokojny, wyważony, mruczący. Poranki chętnie spędza na balkonie, a przez resztę dnia zamienia się w okaz kanapowy leżąc na ciepłym kocyku.

Choć wiedzieliśmy, że Rysiowi nie zostało dużo czasu, to jednak informacja, że to jego ostatnie tygodnie dotknęła wiele osób. Jednym pocieszeniem jest to, że udało się go złapać w ostatniej chwili, że jeszcze można było zapewnić mu komfort odejścia w cieple i spokoju, a nie w samotności i zimnie. Rysio nie miał idealnego kociego życia, powinien mieć wcześniej dom i kolana ukochanego człowieka, który otoczyłby go należytą opieką. Ale Rysio nie miał też złego życia, spotkał w swoim życiu ludzi, którym na nim zależało, wygrzewał się w słońcu, mruczał, spacerował z zaprzyjaźnionymi pieskami, nikt go nie przeganiał, miał swoje miejsce, gdzie czuł się dobrze, był otoczony troską, choć nie w pełni taką, na jaką zasługiwał. Było to jedno z wielu poplątanych, gorzko-słodkich kocich żywotów.

Dziś kilkunastoletnie życie przepięknego czarno-białego kocurka dobiega końca, zostały mu zapewne  dni, może tydzień lub dwa, ale zostanie on w sercach co najmniej kilku osób, które miały szczęście spotkać go na swojej drodze, bo był to wyjątkowy kot, choć przecież taki zwyczajny. 

Tyle Natalia.

Kilka słów ode mnie - Rysio słabo je, prawdopodobnie dlatego, że buzia boli. Opiekunowie zaopatrzyli go w wielkie pudło ulubionych karm, dokładam do nich smaczki-sosiki - i kotek wylizuje z nich sosiki, nie bardzo rusza kawałeczki, nawet kiedy je rozgniotę. Widzę, że najchętniej je maleńkie kubeczki Gourmet Revelations Mus z dodanymi sosikami Miamora - kubeczek 57g, sosiki 2*15g, rano i wieczorem. Czasem jeszcze ćwierć kubeczka z sosikiem. To niewiele, jak na tego kota, ale karmić na siłę przez bolący pyszczek… Z leków dostaje to, co można i ma jakiś sens mu podać - steryd, pbólowe, theranecron… Ile czasu uda się mu zapewnić względy komfort - nie wiem. Na razie spaceruje, wygląda przez okna, domaga się wypuszczenia na balkon.

Potruć muszę - to kolejny kot z ulicy, którego przygarniam w stanie niemal terminalnym. Nie powinnam, bo mam naprawdę za dużo kotów w stosunku do możliwości - ale nie potrafię pogodzić się z tym, że gdzieś się ukryją będą gdzieś umierać tygodniami, w bólu albo z głodu. A mając je w domu mogę pomóc w spokojnym odejściu.

Pomyślcie o tym - jeśli karmcie takie staruszki uliczne, przygarnijcie je na ten ostatni okres - nawet jeśli nie dacie rady ich leczyć, bo są dzikie… Zróbcie to, co czasem jest jedyną pomocą - pomóżcie im odejść…

I tradycyjnie bardzo poproszę - na leczenie kociego kataru, odrobaczenie i odpchlenie rodzinki, szczepienie, utrzymanie - 71 1020 2313 0000 3802 0442 4040, Fundacja For Animals Oddział Łódź, 40-384 Katowice, 11go Listopada 4, dopisek do wpłat - łódzkie koty.

PS - ww tekst dostałam od Natalii we wtorek 2026.10.17, dopisałam swoje i nie miałam kiedy wkleić.

W środę Ryś słabiej jadł, w południe zwymiotował na czarno. Zaczął się chować pod kanapę, tylko raz prosił o wypuszczenia na balkon. W nocy nie obudził mnie miaukoleniem przy oknie w sypialni. W czwartek jeść nie chciał, namawiany spróbował - coś mu w buzi przeszkadzało. Oddychał też inaczej, głośno, jakby coś przeszkadzało. Na balkon wyszedł raz, chował się, znów wymiotował.

Trzeba było podjąć ciężką decyzję - pożegnaliśmy go wieczorem, w obecności czwórki opiekunów. Wróci do swojego ogródka, do psiego przyjaciela…